Се прѣведенїа различьнъ пѣснїй въ ѧзꙑкъ словѣньскꙑй
|
Ельма же рьвьнꙋѭщꙋ словѣньска ѧзꙑка оучити нѣстъ мъногъ възможьности съ иже ѿ юности имь глаголѭщїими бесѣдовати, оуне би емꙋ самомꙋ срьдьце и оуста ѿврѣсти, да глаголанїемь и пѣнїемь оустрой оного въспрїемлете. Чьтоже бо ино памѧть прочищаетъ, ли оумъ въощрꙗетъ, и ѧзꙑкъ влащьнъ раздрѣшаетъ, нежели любьзнїи грани моусїкꙑ, гѫденїа въ плѧсанїе подвиѕаѭщѧѧ стѵхꙑ? Того ради се начѧхъ прѣвождати пѣснїй и инѣхъ по различьнꙋ хѫдожьствꙋ съплещаемъ гранъ, и рѣшихъ полагати ѧ на блѡгъ Мрѣжеѭ достигаемъ, въ оугодъ и польѕѫ комꙋжьдо си чьтѫщꙋ, и, не пъщꙋѭ, и хотѧщꙋ въспѣти.
Пѣсни си прѣведенꙑ бꙑваѭтъ паче из несловѣньскъ ѧзꙑкъ, акꙑ ѧгльска ли нѣмьчьска. Кънижьное исправленїе въ обьщемь основаетъ сѧ на "цѵришьстѣ" образѣ, рекъше на немьже Словѣньскааго бесѣдъ ради и Дꙋнꙑ словѣньскꙑѧ, ꙗкоже обою въ Цѵрисѣ градѣ оуготовленꙋ, Дꙋнѣ же самой нꙑнѣ по образꙋ и-щѧсти древльшꙋ исправлꙗѭщи сѧ. Ꙗкоже въ правилѣ Бесѣдъ ради опрѣдѣлено бꙑстъ: съ бꙋкъвами кѵрилльскꙑими, трьми носовꙑими (ѧ, ѫ, ѭ), ѣтомь и обома еровома на мѣстѣхъ етѵмологичьнѣхъ, бес сътѧжанїа (рекъше кон͛тракъцїѧ), а бес съкращанїй, и съ междꙋтъчїи дьньшьнїихъ ѧзꙑкъ оугодьньша ради чьтенїа. Сьде же избери тварь бꙋкъвъ: Въ Вѧдъни градѣ, фв-ра ·з҃· ·҂в҃-к҃е·, рекъше ѕвѣздьнааго дьне ·з҃ı-в҃-л҃-е҃· |
 Рѫка пагꙋбꙑ Великꙑ надѣждѧ Въ чрътоѕѣ Осмоножь садъ Оуꙗзви мѧ любꙑ пак͛ Радости |
Радости
|
Цѣмь би инѣмь блѡга начѧти, нежели благодатьѭ пѣнїе сътвараѭщеѭ, имьже и възгнѣщаемоѭ, и, реклъ бимь, пакꙑ пѣнїемь сътварꙗемоѭ? Радость бо даетъ нꙑ гѫденїемь въ обьщемь сѧ заимати, ꙗкоже и словѣньскꙑимь ѧзꙑкомь, гранъ прѣвежданїемь, блѡгъ писанїемь, и иномьже таковомь. А безд-радости пѣнїе плачѧ срьдьца оутищаетъ, надѣждѫ гонитъ, и сице само промѣнꙗетъ сѧ въ оунꙑло козлогласованїе.
Ꙗкоже вѣдомо, славьнѣйшѫѭ ѡдѫ Радости съписа Мироплъкъ (рекъше Фридрихъ) Шиллерь лѣтѣ г-дни ҂а҃-ѱп҃е, а не мьне прѣславьно възгѫди ѭ Людьвитъ Беет͛ховеньскꙑй до четꙑръ десѧтъ лѣтъ по томь, прьвицеѭ акꙑ девѧтꙋемꙋ того сѫзвѫчїю (рекъше сѫфонїй) прѣдъставленꙋ въ Вѧдьни градѣ маꙗ ·з҃· лѣтѣ г-дни ҂а҃-ѡк҃д. Прѣведено въ похавликовьскꙑ гранꙑ: не съчитаѭще коньцевꙑ ерове, слабꙑ же егда паерьци съпишѫтъ сѧ. Ѡ радость, искро б-ж͛скаа Дъщи ꙗже изд-раꙗ Да поидемъ, ѡ Небес͛наа Ѕѣл͛но въ твоꙗ свѧтаа Чаръ твой съвѧзаетъ новѣ Ꙗже нрави раздѣлѧтъ Бѫдѫтъ в͛си чловѣци братїа Ѧже крило твое ѧтъ Иже заръ великъ полꙋчивъ Дрꙋга блага дрꙋгъ бꙑти К͛то женѫ вѣр͛нѫ обрѫчивъ Иматъ пѣнїа в͛ключити Ей, аще тъчїѭ дꙋшѫ ед͛нѫ Своѭ на земли наречетъ А не оувѣдꙑй сїа ѿнѫдь Да нꙑ плачѧ оубѣжетъ Радости тварь в͛сꙗка пїетъ Ис прьсь ѧже природꙑ Добръ бо и лѫкавъ ищетъ Вонѧ еѧ рѡжовꙑ Цѣловъ дала намъ, и вино С͛мрьтьѭ кꙋсима дрꙋга Чрьви бѣ веселїе дано Ꙗк͛ хѣрꙋвѣмъ оу б-га Весели, ель слън͛ца строемь Небес͛нꙑимь сѧ денѫтъ Грѧдѣте, ѡ братїа, своемь пѫтемь юначемь винѫтъ Об͛мѣте сѧ, легеѡни Цѣловомь в͛сѣмꙋ мирꙋ Ѡ братїа, надъ ѕвѣзд͛ноѭ Отьць ꙗвѣ любитъ нꙑ Падете ли, легеѡни? Земле, твор͛ца чаѭщи? Надъ ѕвѣзд͛ноѭ й поищи Изнадь ѕвѣздъ Онъ любитъ нꙑ *** Ѿ пѫть мѫчитель с͛пасенïа Щедротꙑ же и гор͛шïимъ Надѣждѧ на одрѣ с͛мрьт͛нѣ Милости же сѫдимꙑимъ Жити имѫтъ и починѫли Братïа, пите и поите Бѫдѫ грѣси ѿпꙋщени Ада не к͛томꙋ бѫдетъ Въ Вѧдъни градѣ, фв-ра ·з҃· ·҂в҃-к҃е·, рекъше ѕвѣздьнааго дьне ·з҃ı-в҃-л҃-е҃· |
Оуꙗзви мѧ любꙑ пак͛
Блѡгъ сь не иматъ привождати тъчїѭ примѣрꙑ гѫденїа тѧжька ли ꙗра. Воле паче польѕѧ творѧтъ пѣсни лъгъко помьнимꙑ, оудꙑ въ плѧсанїе рѵѳ͛момь ѧдромь подвиѕаѭщѧ. Послѣдьное десѧтилѣтїе минѫлааго вѣка исплънь бѣ такова людиньска, рекъше пѡпова гѫденїа, еже и дьньсь слꙑшитъ сѧ по вьсѭдꙋ въ чрътоѕѣхъ и кръчьмахъ плѧсанїа ради. И бꙑстъ Брит͛нꙑ Спир͛сь, едва шесть-на-десѧте лѣтъ достигъши, малозвѫчьникъ же възьмъши оуѧ срьдьць мъногъ, аше и послѣжде имѫщи лютѣ пьрѣти сѧ, за еже насладити сѧ плодъ дѣлъ своихъ. Сицеви бо пѫти сꙋетьнꙑѧ славꙑ земльскꙑ бꙑваѭтъ. Пѣснь Оуꙗзви мѧ любꙑ пак͛ ꙗви сѧ с-м͛врїа ·кѳ҃· лѣта г-дне ·҂а҃-цч҃и· и скоро полꙋчи оцѣненїа мънога, еще не давьно нарекома бꙑвъши Ролѧгъ Стѡѵномь найвѧщьшеѭ прьвотиноѭ (рекъше пѣсньѭ дебѵтовоѭ) вьсѣхъ вѣкъ. Се единъ ѿ прьвъ прѣведенїй еще въ Цѵрисѣ, мѣсѧци мар͛тѣ ·҂в҃-к҃г· съврьшенъ, въ похавликовьскꙑ гранꙑ.
Ѡ любꙑ, любꙑ Какоже ми бѣ знати Ꙗко чьто не грѧдетъ Ѡ любꙑ, любꙑ Не имѣах͛-тѧ гнати А нꙑнѣ нѣс͛-тѧ видѣт͛ Кажи, как͛-то исправивѣ Рьци, любꙑ Хощѫ знати, ч͛то з͛де имавѣ Иночïемь бо оумираѭ (а се) Исповѣдаѭ, вѣрꙋѭ (вѣрꙋѭ!) Бес тебе бо - гꙋблѭ разоумъ Дай же ми знак͛ Оуꙗзви мѧ, любꙑ, пак͛ Ѡ любꙑ, любꙑ Вина дꙑхати мнѣ тꙑ Воле, ослѣпи мѧ Ѡ лѣпо любꙑ Чесоже ми би дѣти? То нѣстъ ꙗкоже м͛нѣх͛ Кажи, как͛-то исправивѣ Рьци, любꙑ Хощѫ знати, ч͛то з͛де имавѣ Иночïемь бо оумираѭ (а се) Исповѣдаѭ, вѣрꙋѭ (вѣрꙋѭ!) Бес тебе бо - гꙋблѭ разоумъ Дай же ми знак͛ Оуꙗзви мѧ, любꙑ, пак͛ Ѡ любꙑ, любꙑ Какоже ми бѣ знати Ѡ лѣпо любꙑ Не имѣах͛ тѧ гнати Исповѣдаѭ, иночїем͛ бо мрѭ Не ли вѣси, ꙗк͛ вѣрꙋѭ Придеши пак͛, и даси ми знак͛ Оуꙗзви мѧ, любꙑ, пак͛! Въ Вѧдъни градѣ, фв-ра ·и҃· ·҂в҃-к҃е·, рекъше ѕвѣздьнааго дьне ·и҃ı-в҃-л҃-е҃· |
Осмоножь садъ
|
Нѣстъ мъногъ кꙋпъ, иже бишѧ людиньско гѫденїе нашего врѣмене, рекъше пѡпово, толико опрѣдѣлꙗли, елико ѧгльсти Битлъсъ, рекъше Жꙋжеле, събьралїи сѧ въ Ливръпѡлѣ начѧлѣ шесть-десѧтꙑихъ лѣтъ минѫлааго вѣка. Не бѫди ми ославлꙗти моусїкѫ ихъ самѫ, прѣлѣпїе гласъ, ли хѫдожьство игрꙑ кѵтаровꙑ: зьри тъчїѭ любъвъ и рьвьновенїе тьмъ бещьтъ слꙑшатель, ихъже ради Iѡаннъ Ленѡнъ дръза г-ди рѫганїемь, паче же продаꙗнїа, основьнꙑй тъ оуказъ годьности пѡповъ дѣлъ, иже еще дьньсь, давьно послѣ съмрьти дъвꙋ ѿ четꙑръ Жꙋжелъ мъногꙑ ѿ пѣѭщь и моусїкꙋѭщь ѕвѣздъ прѣвꙑшаетъ.
Пѣснь Осмоножь садъ естъ на дъстѣ Абꙑ Рѡѵдъ, рекъше Монастирьска цѣста, лѣтѣ г-дни ҂а҃-цѯ҃ѳ· ꙗвила сѧ, надълежаѭщꙋ разлѫченїю кѫпꙋ, ꙗкоже въ гранѣхъ еѧ, поѭщїихъ о еже свѣта мъногомѧтежьна исходѣ въ рай покоꙗ и радости, воле чьтомо бꙑваетъ. Противѫ обꙑчаꙗ ни Iѡаннъ, ниже Паѵлъ или Геѡргїй тꙋ поетъ, а Рѧго, тѵпаньникъ кꙋпꙑ. Прѣведена въ похавликовьскꙑ гранꙑ. Еша бꙑлъ бимь / подъ моремь симь Въ осмоножи садѣ / въ сѣни В͛пꙋстилъ би нꙑ / знаѧ г͛де бꙑмъ Въ осмоножь свой садъ / въ сѣни Поз͛валъ бимь дрꙋгъ / прити видѣтъ Осмоножь садъ / в͛кꙋпѣ Еша бꙑлъ бимь / подъ моремь симь Въ осмоножи садѣ / въ сѣни Сѫще въ топлѣ / бꙋрѧ кромѣ Въ прибѣжищици / подъ влънами Главѫ клонѧ / на мор͛стѣ дънѣ Въ осмоножи садѣ / оу пещи Пѣли бимъ и плѧсали тꙋ Знаѭще, нꙑ не обрѣтѫ Еша бꙑлъ бимь / подъ моремь симь Въ осмоножи садѣ / въ сѣни Бимъ клицали / и оплавали кѡралꙑ лежѧщѧ / подъ влънами Ѡ веселїе / юнꙋ и дѣвѣ Сѧть блажени сѫть / и без бѣдъ Бꙑли бимъ блажени, вꙑ и азъ Никомꙋже намъ велѧщꙋ Еша бꙑлъ бимь / подъ моремь симь Въ осмоножи садѣ / съ вами Въ Вѧдъни градѣ, фв-ра ·ѳ҃· ·҂в҃-к҃е·, рекъше ѕвѣздьнааго дьне ·ѳ҃ı-в҃-л҃-е҃· |
Въ чрътоѕѣ
|
Аще и пѣнїе едьногласьно нѣстъ словѣньскꙋ читателю тꙋжде, Ок͛тоихъ свѧтꙑй въплещенїа рѵѳ͛мова, къ плѧсанїю подвиѕаѭща, вѣдомꙑихъ ради винъ ѿтечаетъ. Паче же ѧзꙑкъ словѣньскꙑй по сѫставꙋ не иматъ съричькꙑ (рекъше сѵллабꙑ) годьнꙑ таковомꙋ пѣнїю, и сѫгласьнꙑихъ на коньци онѣхъ ѿтечаѧ, акꙑ бишѧ и тꙑ страсть нѣкѫѭ въспалꙗли. Того ради трꙋдъ естъ не малъ, таковѫ пѣснь на словѣньскꙑй прѣвести. Еда то оубо значитъ, ꙗко любители "млъвьнꙑ" (сиречь rap) моусїкꙑ любозвѫчїа ѧзꙑка того имѫтъ въ вѣкъ щѧдени бꙑти? Ѿнѫдь! Пѣснь Въ чрътоѕѣ Крътиса Ꙗковлꙗ (рекъше Џак͛сона), зовома ·в҃·-Кѫдратомь (рекъше Фиф͛ти-сѧтомь), ꙗви сѧ м-ца ꙗн-рїа ·з҃· лѣтѣ г-дни ·҂в҃-г҃· и бꙑстъ абїе хвалима хѫдожьникꙑ и слꙑшатели. Не бѣ едьноѭ ѿ прьвъ млъвьнъ пѣснїй, ꙗже по вселенѣй прѣслави сѧ, нъ на мъноѕѣ видъ свой съзрьца акꙑ примѣръ изѧщьнъ. Пѣсни вида сего мъноѕѣмъ мьнѧтъ сѧ сꙋетьни, сѵм͛волꙑ опѣваѭщѧ вещьствьна богатьства и страстїй — пѣнѧѕь, прѣдрагъ возъ (сиречь аѵтъ), оутвари, одѣждь, опоитель, блѫдьнъ же дѣвъ. А исподь онѣхъ, по истинѣ въ съплестехъ издрекомо не брѣгомꙑихъ, проницаетъ ꙗже по родꙋ и обьщинѣ (hood) рьвьность, и оусрьдїе родьномъ своимъ дати образъ и надѣждѫ, ꙗко могѫтъ и въ свѣтѣ, идеже сѧ людїе по шарꙋ кожѧ толь раздѣлꙗѭтъ, бꙑти благꙑ. Блажьньство же се естъ, еже пѣснь си възвꙑшаетъ. Прѣведено въ похавликовьскꙑ гранꙑ. Ид͛, ид͛, ид͛, ид͛, ид͛, ид͛ Ид͛, мала Се твой пиръ Плѧсневѣ, се бо твой пиръ Пїевѣ Бакарди, се бо твой пиръ А не печетъ нꙑ, ꙗко се нѣсть твой пиръ Въ чрътоѕѣ искай, ола кръчагъ пїѧй Се, мамо, трѣба, аще хощеш͛ лѣкъ ѧти Есмь за прѣлюбъвъ, ѿнѫдь не за любъвъ Обими мѧ, аще сѧ хощеш͛ сънѧти Прострѣвъшꙋ сѧ, з͛риши Бѧзъ строѕѣ Метѧщꙋ д͛вѣ десѧть, е͒ ножь бо въ чрътоѕѣ (ей!) Мꙋре слꙑшашѧ за Дрѣ, а нꙑнѣ хотѧтъ любъвъ Продавай ꙗк͛ Еминемъ, блѧди в͛зищѫтъ прѣлюбъвъ (ѡ!) А, дрꙋже, блѧди вꙑнѫ - долѣ, а Г-ь горѣ Виждѫ Ѯ͛зибита въ съпрѣ, мꙋринъ готви пꙋрѧ (съви!) З͛рѧщи мѧ стѫпл͛ша, мьниши кꙋръваръ есть ли гѫдьць Аще и оустрѣленъ, не грѧдѫ ꙗко хромьць (правъ с͛мь) На кровѣ, оу Агг҃елъ, рекѫтъ: "Д͛войне, тꙑ лѣпъ!" Рачѧтъ мѧ, ищѫ оугодити ꙗк͛ имъ оугоди 'Пакъ Нѫ, цвѣтѧ, въ Iѡр͛цѣ мꙋре мънѧтъ мѧ ѫрода (ей!) Съвѣтъ же е͒ глꙋмленïе давити до пода Азъ, мой, тъщѫ сѧ, мꙑслѧ за стьлѧѕѧ Измлѣхъ съговорꙑ, а еще борѫ сѧ (ѡ!) Мала же рече, чꙋетъ мой ликъ, чꙋетъ мой токъ Съ любимоѭ, обон͛поль, имѫщи нарокъ (ѡ, ей!) Въ чрътоѕѣ искай, ола кръчагъ пїѧй Се, мамо, трѣба, аще хощеш͛ лѣкъ ѧти Есмь за прѣлюбъвъ, ѿнѫдь не за любъвъ Обими мѧ, аще сѧ хощеш͛ сънѧти Мой токъ, мой ликъ дастъ ми тѣсто Кꙋписте благо вещьство Ꙗслѫ, возꙑ, оутваръ моѭ Се, мꙋро, въсшьдъ остахъ м͛ноѭ (ч͛то? ч͛то? ей!) Би же ти то рачитъ паче, нежели ѱꙋвати Мꙋро, тꙑ ꙗръ? М͛нихъ бѫдеш͛ сѧ радовати (ѡ!) Се азъ, иже оу бара, пïѧ за жизнь благѫ А тꙑ, мꙋринъ клѧтъ, грѧдꙑ мѧ запрѣтъ? Тепѫщꙋ ми ставꙋ въ чрътоѕѣ то течетъ Мьгнѫ на тѧ, блѧди, смѣхъ ти не мѧ печетъ Кровꙋ горѫщꙋ, да матере͛бъ съж͛жетъ Аще слово естъ за злато, мой, не мѧ тъщетъ Рекѫ ти еже ѿ Бѫѯа, "Иди правъ, ликъ в͛здвигай Аще мꙋре ѱꙋѭтъ, бѫди, злато же сꙑпомо блюдай" Ли да главѫ ти обрънѫ, кръчагъ ола пїѧ Знаѭтъ воле, иде с͛мꙑ Въ чрътоѕѣ искай, ола кръчагъ пїѧй Се, мамо, трѣба, аще хощеш͛ лѣкъ ѧти Есмь за прѣлюбъвъ, ѿнѫдь не за любъвъ Обими мѧ, аще сѧ хощеш͛ сънѧти Не сѧ дѣлай, ꙗко не знаеши къде мꙑ, мꙋро Мꙑ въ чрътоѕѣ вꙑнѫ, мꙋро, оубо метай сѧ, мꙋро Г-Ѿдѣлъ! Въ Вѧдъни градѣ, фв-ра ·г҃ı· ·҂в҃-к҃е·, рекъше ѕвѣздьнааго дьне ·к҃г-в҃-л҃-е҃· |
Великꙑ надѣждѧ
Съ людиньскоѭ моусїкоѭ то тако бꙑваетъ: овꙑ ѕвѣздꙑ въспланѫтъ напрасьно едьноѭ-дъвѣма пѣсньма, и по малꙋ гаснѫтъ въ забъвенїе, просвѣщаемꙑ инѣми. Инꙑ же полꙋчаѭтъ славѫ бесмѣрь, а той ѧ самой прорастаѭщи гꙋбѧтъ разоумъ и мѣрѫ, и бесъмꙑсльно сѧ сами крꙋшѧтъ. А пакꙑ инꙑ планѫтъ мѫдьно, и еда когда гаснѫтъ, пакꙑ разгарꙗѭтъ сѧ новѣ. Такова естъ и ѧгльска чета именемь Пѧкъ Флойдъ сиречь Рѡжовъ стражаръ (по истинѣ, имѧ еѧ съзрьцаетъ нѣкои котъцѣ, и пѣвьца Пѧка Ѫдер͛сона и Флойда Кѫсела), разлѫчаѭщи сѧ и събираѭщи мъножицеѭ кратꙑ оуже паче шесть-десѧть лѣтъ. Пѣснь Великꙑ надѣждѧ ꙗви сѧ на четꙑри-на-десѧтѣй ихъ дъстѣ Раздѣльнꙑй звонъ, лѣтѣ г-ни ·҂а҃-цч҃д·. Прѣведено въ прѣдъхавликовьскꙑ гранꙑ - съчетаѧ и слабꙑ ерꙑ.
Задъ объзорꙑ обитѣлъ, идеже юни живѣахомъ Въ свѣтѣ маг͛нитъ и чꙋдесъ Мꙑсли нашѧ по вьсѭдꙋ дѣхѫ бес краꙗ ли прѣдѣлъ Раздѣльнꙑй бѣ начѧлъ бити звонъ По пѫти длъгꙋемꙋ, долꙋ же стьгноѭ Сърѣтаѭтъ ли сѧ еще оу Рѣза Бѣ тꙋ рота съдьрана стопꙑ нашѧ слѣдꙋѭщи Текѫщи прѣжде ꙗко врѣмѧ възѧ сънїа Оставлꙗѧ тъмꙑ нищѧ хотѧщѧ къ земли нꙑ пѧти Жизни трѣбимоѭ ѿ тлѣнїа Злакъ бѣ зеленѣй Свѣтъ бѣ свѣтлѣй Съ дрꙋгы сѣдѧще Нощьѭ дивѧще Глѧдѧ сквозѣ пламени мостъ горѫщь за нами Видѣти коль зелено онъде бѣ Постѫплꙗѧ, нъ сънѣ възвращаѧ сѧ пакꙑ Тѧгомъ силоѭ нѣкоѧ влънꙑ ѫтрѣ Вꙑше же стижѧ, хорѫгꙑ прострѣта Вꙑсотꙑ стигомъ дивьнꙑ, ꙗже сънова свѣта Оуꙗрьмени въ вѣкъ похотьѭ и волеѭ Оставаетъ гладъ не толимъ Оунꙑла очеса намъ къ объзорꙋ глѧдаѭ Аще тꙋ толицеѭ бѣхомъ Злакъ бѣ зеленѣй Свѣтъ бѣ свѣтлѣй Въкꙋсъ слаждїй Нощьѭ дивѧще Съ дрꙋгы сѣдѧще Зорѧ сꙗѭщѧ Водꙑ ринѫщѧ Бескрай рѣкꙑ Въ вѣка вѣкꙑ Въ Вѧдъни градѣ, фв-ра ·ѕ҃ı· ·҂в҃-к҃е·, рекъше ѕвѣздьнааго дьне ·к҃ѕ-в҃-л҃-е҃· |
Рѫка пагꙋбꙑ
|
Кованаа сиречь металова словѣньскꙋ нѣстъ не вѣдома, четамъ акꙑ Батюш͛ка и Бѣсъ обрѣщаемамъ по вьсѭдꙋ. Нъ тѣ ꙗвисте сѧ не давьно, металꙋ оуже длъга десѧтилѣтїа гѫдимꙋ въ образѣхъ различьнѣхъ, въ хвалѫ и хꙋлѫ. Бѫдетъ оубо не мало инѣхъ четъ помѣнимъ сьде. Дьньшьное съказанїе обаче нѣстъ толико о моусїцѣ, а о чемь си тѫжьнѣемь. Бѫдѫтъ бо оуже три лѣта, ѿнелиже нечьстивꙑй ц-рь рꙋськъ (бѫди лꙑсꙑй его лъбъ доброѭ чашеѭ!) лютѣ находи землѭ оукраиньскѫѭ въ рать по Еѵропѣ лютѣйшѫ ѿ коньца войнꙋ свѣтовꙋю. Аще и не оуспѣвъ оуѧти прѣславьнꙑй градъ Кїевъ, ниже съкрꙋшити бранѧщѧѧ сѧ емꙋ воѧ, възмѫщаѧй естъ трꙋдъ и разоренїе носимо врагомъ: погꙋблени граждане, сътрѣти гради, попаленꙑ цръкъви. И съѭзьници начинаѭще прѣдавати ѧ топла ради домова ли сьребролюбїа беспрозорьлива. Того ради на славѫ храбрꙑимъ воиномъ и мъноготръплѧщꙋ населенїю Оукраинꙑ, истиньнѣйшѧѧ дъщере Рꙋси, вѣрѫ и Москвѣ принесъшѧѧ, да прѣведена имъ бѫдетъ пѣснь си въ цѣлованїе. Мановаръ, рекъше Ратьникъ, естъ оуже паче четꙑръ-десѧть лѣтъ вѣдома ꙗкоже едьна ѿ основьнъ сило-кованъ четъ. Пѣснь Рѫка пагꙋбꙑ ꙗви сѧ лѣтѣ г-дни ·҂в҃-в҃·, на девѧтѣй дъстѣ възданѣй тѣми. Преведено въ похавликовьскꙑ гранꙑ. Пагꙋба рѫкꙑ простира вьсе блѫдѫщѧ крꙋшитъ Врѣмѧ за болѣзнь, а не въспѧть И рѫка си прѣди свѣта дьне съкон͛читъ Пепель твой въ вѣтрѣ расꙑплетъ Крꙑ ли сѧ ти въ пръсть, тѣло ти пожьре влъкъ Никъто ѿ васъ прѣживеетъ Слꙑши нощьнааго воꙗ и бїѭщїй звѫкъ За брадъвъ Перꙋна оумьретъ Нощьѭ падемъ, громъ гръмитъ неб͛емь Сѧ съборемъ, нѣци помьремъ А помьнѧтъ вꙑнѫ ꙗк͛ творихомъ брань Мъногꙑ же погꙋблѭ самъ Вꙑспрь на горѣ, брадъви въ вѣтрѣ Жѧдꙑ пак͛ кръве и съмрьти Блискꙋ оудара навъ тꙋ зоветъ тѧ Тѣло и дꙋшѫ вълѣсти Виждѫ страхъ ѫтрь, бѣжи, не с͛крꙑешь сѧ Хващѫ тѧ и растръжѫ по оудомъ Ничьто останетъ, ни памѧти, имене Акꙑ бꙑ тѧ не бꙑло ѿнѫдь Нощьѭ падемъ, громъ гръмитъ неб͛емь Сѧ съборемъ, нѣци помьремъ А помьнѧтъ вꙑнѫ ꙗк͛ творихомъ брань Мъногꙑ же погꙋблѭ самъ Въ Вѧдъни градѣ, фв-ра ·к҃в· ·҂в҃-к҃е·, рекъше ѕвѣздьнааго дьне ·а҃-г҃-л҃-е҃· |
|
|